دو دوست با پای پیاده از جاده ای در بیابان عبور می کردند بین راه سر موضوعی اختلاف پیدا کردندو به مشاجره پرداختند.یکی از آنها از سر خشم بر چهره ی دیگری سیلی زد.دوستی که سیلی خورده بود آزرده شد ولی بدون آنکه چیزی بگوید روی شنهای بیابان نوشت: امروز بهترین دوست من بر چهره ام سیلی زد. آن دو کنار یکدیگر به راه خود ادامه دادند تا به یک آبادی رسیدند.تصمیم گرفتند قدری آنجا بمانند و کنار برکه ی آب استراحت کنند.ناگهان شخصی که سیلی خورده بود لغزید و در آب افتاد تاجایی که نزدیک بود غرق شود که دوستش به کمکش شتافت و او را نجات داد.بعد از آنکه از غرق شدن نجات یافت بر روی صخره ای سنگی این جمله را حک کرد:امروز بهترین دوستم جان مرا نجات داد. دوستش با تعجب پرسید بعد از آنکه من تو را با سیلی زدم تو آن جمله را روی شنهای بیابان نوشتی و حالا این جمله را روی تخته سنگ حک می کنی؟!!!! دیگری لبخند زد و گفت:وقتی کسی ما را آزار میدهد باید روی شنهای صحرا بنویسیم تا بادهای بخشش آن را پاک کنند ولی وقتی کسی محبتی در حق ما میکند باید آن را روی سنگ حک کنیم تا هیچ بادی نتواند آن را از یادها ببرد.

با تشكر از خانم نوروزي